Vojvođanska škola interkulturalizma

Tokom rada Vojvođanske škole interkulturalizma (VSI), organizovane u Srednjoj školi Lukijan Mušicki u Temerinu 16, 17, 23. i 24. marta 2018, pokazalo se sledeće:

da mladi Srbi i Mađari, učenici iste škole, čak u učionicama jednoj do druge nikada pre nisu međusobno komunicirali; jezik je osnovna prepreka za komunikaciju, mada su izraženi i stavovi da “nemaju šta da traže u onoj drugoj grupi”; oni takođe nemaju nu zajednička mesta za izlazak, navode da “ne slušaju istu muziku”.

da sa mladim Rusinima to nije slučaj, oni u svojim sredinama (Đurđevo, Novi Sad, Ruski Krstur) komuniciraju i druže se sa omladinom druge nacionalnosti

da su svi mladi religiozni, tačnije da prihvataju da su rođenjem dobili i religijsku pripadnost kao bitno obeležje njihovog nacionalnog identiteta

da mladi od 18 godina nemaju osnovna znanja o ljudskim pravima; to je najuočljivije kada su pominjana prava seksualnih manjina, ali i kada se radilo i o pravima nacionalnih manjina

da mladi Srbi vide Mađare kao nadmoćnije rivale za budući posao pošto se u Temerinu traži i znanje mađarskog jezika za većinu poslova; da mladi Mađari, međutim, nedovoljno dobro znaju srpski jezik

Kroz predavanja i igre na različite teme mladi su po prvi put počeli da komuniciraju i da se šale međusobno unutar mešovitih grupa formiranih za različite igre, u iznetim stavovima se kretali od izrazito konzervativnih do nešto liberalnijih, pokazali veliko interesovanje za pokrenute teme…

Šale su relaksirale međusobne odnose, a projektne igre su dovele do toga da se učenici različitih nacionalnosti po prvi put osete ravnopravno i nediskriminisano. Naime, mladi Srbi iz Temerina su pokušali da čitaju na mađarskom, što je izazvalo smeh učesnika mađarske nacionalnosti koji su izloženi stalnom forsiranju “državnog jezika” u svom svakodnevnom iskustvu. Skoro da se može reći da su učesnici VSI retki, mladi temerinski Srbi koji su pokušali da koriste mađarski jezik. S druge strane, susret učenika mađarske nacionalnosti s rusinskom ćirilicom ne samo što im je produbio znanje ćiriličnog alfabeta, nego im je omogućio da ćirilicu ne vezuju isključivo za etničke Srbe i za, bar delimično, srpski etnički karakter države Srbije.

Neke od tema koje su bile predmet izlaganja i igara su: Interkulturalizam – vidljivi i nevidljivi aspekti kulture, Višestruki identiteti, Ljudska i manjinska prava, Konflikti – podizanje kritičke svesti, Ekstremizam i njegovi pojavni oblici, Igranje uloge drugog, Graditeljska baština i interkulturalnost, Mapiranje Temerina i Novog Sada iz različitih kulturnih perspektiva, Vernici na drugi način, Interkulturalnost i empatija.

Predavači i treneri su bili: dr Vladimir Ilić, Eva Vukašinović, dr Jovo Bakić, Aleksandra Marković MA, Bojana Karavidić, Andrej Kubiček MA, Draško Đenović, Isusova mala sestra Elizabeta, dr Aleksandra Bosnić-Đurić.

Osim predavanja i igara, tokom ova četiri dana mladi su posetili Muzej Vojvodine, Evangelističku metodističku crkvu i Sinagogu u Novom Sadu kao i Novosadsko pozorište/Újvidéki Színház.

Vojvođanska škola interkulturalizma se realizuje uz podršku Misije OEBS u Beogradu